ศาสตราจารย์ระพี สาคริก

.............................

เมื่อถึงปีใหม่ คนมากมายมาขอพร ผมบอกว่า ผมไม่บังอาจให้พรใครเพราะทุกคนมีพรอยู่ในใจ เรียกว่า พรสวรรค์ เกิดมาก็มีอยู่แล้ว ทุกข์เมื่อไหร่หวนกลับมาดูที่ใจเรา เข้าใจ ก็ดับทุกข์ได้ สิ่งที่ผมให้ได้มีเพียงแต่กำลังใจ การอยู่ด้วยกัน ถ้าเราต่างเข้มแข็งมีความรักความจริงใจต่อตนเองและเพื่อนมนุษย์ก็เหมือนกับให้พรกันอยู่ในตัว การที่ผมทำงานก็เป็นกำลังใจให้คนอื่น หลายคนอาจจะรู้สึกว่าอาจารย์อายุ 90 ปีแล้วยังทำงานอยู่เลย เราก็ต้องขยันให้ได้อย่างอาจารย์ด้วย อย่างนี้จะให้ผมท้อได้อย่างไร จริงๆ ไม่ใช่ผมเพียงแต่ให้คนโน้นคนนี้ ผมได้จากพวกเขาด้วย

อ่านเพิ่มเติม...

ระพี  สาคริก

๑๐ มกราคม ๒๕๕๕

……………………

            เธอเพื่อนรักของฉันทุกคน การปฏิบัติที่ผ่านมานั้นคือความจริงที่ลงรากฝังโคนอยู่ในจิตใต้สำนึกของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ สิ่งที่ฉันได้รับจากการปฏิบัติเท่าที่ผ่านพ้นมาแล้วนับเป็นเวลาร่วม ๙๐ ปี มันได้สอนให้ฉันรู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีสองด้านเสมอ ดังนั้นวิถีการเรียนรู้ของชีวิตมนุษย์นั้น เมื่อมีทุกข์ก็ย่อมมีสุข เมื่อมีดำก็ย่อมมีขาว เมื่อมีสูงก็ย่อมมีต่ำ เมื่อมีเสียงอึกกระทึกครึกโครมก็ย่อมมีเสียงเงียบสงบ และเมื่อมีความผิดพลาดก็ย่อมมีการให้อภัย

อ่านเพิ่มเติม...

ระพี  สาคริก

๔ มกราคม ๒๕๕๕

.......................

            เธอเพื่อนรักของฉัน ในช่วงปีที่ผ่านมานั้น เรามนุษย์ทุกคนได้รับบทเรียนจากครูผู้สอนให้เรามีสติสัมปชัญญะ เพราะในอดีตเราได้ใช้ทุกสิ่งทุกอย่างจากธรรมชาติเกินตัวไปมาก และในที่สุดมันก็เกิดสภาวะที่หวนกลับมาทวงหนี้จากตัวเราเอง ทั้งนี้เพราะภายในรากฐานจิตใจขาดสมดุล อันหมายถึงความรู้สึกภายในจิตใต้สำนึก

อ่านเพิ่มเติม...

ระพี  สาคริก

………………

            เธอเพื่อนรักของฉัน ฉันบอกเธอหลายหนแล้วว่า กิเลสของมนุษย์นั้น หลังจากนำปฏิบัติแล้วย่อมหวนกลับมาทำร้ายมนุษย์เองอย่างเป็นวัฎจักร สำหรับอินโดนีเซียนั้น ภายใต้พื้นพิภพมีน้ำมันมากมาย มนุษย์ล้วนมีกิเลสและไปรุมกันสูบขึ้นมาใช้เพื่อสนองความสะดวกสบายของตัวเอง สำหรับคนไทยเองก็เช่นเดียวกัน แต่ก่อนเคยมีภูเขาหินปูนหลายลูก ดังเช่นที่ลพบุรี ราชบุรี ปากช่องจังหวัดนครราชสีมา เพราะเราหลงอยู่กับตึกละฟ้าจึงไประเบิดเอามาใช้ก่อสร้าง จึงทำให้โลกใบนี้จำต้องเสียศูนย์ ทำให้คนไทยจำต้องเดือดร้อน

อ่านเพิ่มเติม...

 ระพี  สาคริก

๕ มกราคม ๒๕๕๕

.....................

           แผ่นดินใดก็ตามหลังจากเกิดน้ำท่วม พอน้ำลดจะปลูกอะไรมันก็งามทั้งนั้น เว้นไว้แต่ว่าเราไม่ฉลาดพอจึงเอาที่ดินที่ถูกน้ำท่วมมาสร้างตึกละฟ้า อันนับได้ว่าเป็นการสูญเปล่า

               ที่ว่า “สูญเปล่า”นั้น น้ำได้พัดพาเอาอาหารต้นไม้ ซึ่งหมายถึงอินทรียวัตถุมาจากผิวดินตอนเหนือ ครั้นลงมาถึงตอนล่าง ความเร็วของกระแสน้ำมันก็ค่อยๆ ลดลง เมื่อมันลดลงจนถึงที่สุดแล้ว ตะกอนของอินทรีย์สารรวมทั้งพื้นผิวดินตอนหน้าที่มันไหลมากับน้ำก็เริ่มตกลงไปสู่ผิวดินตอนล่าง นี่แหละที่เรียกกันว่า

อ่านเพิ่มเติม...