น้ำท่วม ผู้ประสบภัย และครัวชุมชน เล่าโดย เปรมปรีติ หาญทนงค์ ทีมปฏิบัติการครัวชุุมชน
นี่เป็นโอกาสสำหรับชีวิตของฉันอีกครั้งที่จะได้เรียนรู้ชุมชน เมื่อโรงเรียนรุ่งอรุณและสถาบันอาศรมศิลป์ร่วมมือกับส.ส.ส.ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมภายใต้โครงการ “ครัวชุมชน” แต่ความรู้สึกที่เคยตื่นตาตื่นใจของฉันซึ่งมักจะเกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อต้องลงชุมชนลดลงไปมาก อาจเป็นเพราะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกและอาจเป็นเพราะครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ได้สัมผัสชุมชนยามที่ประสบภัยพิบัติ ฉันจึงไม่อยู่ในอารมณ์เช่นนั้น ทว่าความรู้สึกอย่างผู้เข้าอกเข้าใจในเพื่อนผู้ประสบภัยเช่นกันกลับมากมายเกินความตื่นตาตื่นใจดังที่กล่าวไป มหาอุทกภัยคราวนี้ ระดับน้ำที่ท่วมบ้านบางกรวยของฉันลึกเสียแทบมิดหัว และแทบไม่อยากจะไล่เรียงความเสียหายที่เกิดขึ้น รวมถึงช่วงเวลาที่ต้องมาทำความสะอาด ฟื้นฟู และซ่อมแซมก็ไม่อยากที่จะไปนึกถึงอีกเช่นกัน สัปดาห์แรกที่ติดอยู่ในบ้านเหมือนคนติดเกาะนำความกังวลจนถึงขั้นแปรเปลี่ยนเป็นความกลัวมาสู่ทุกคนในครอบครัว เพียงแต่จะแสดงออกกันอย่างไร ทั้งที่เป็นความกลัวว่าหากอาหารหมดจะทำอย่างไร หากใครสักคนลมป่วยจะขนย้ายอย่างไร หรือหากพลาดพลั้งถูกไฟดูดจะทำอย่างไร แม้การติดเกาะครั้งนี้ของครอบครัวฉัน ทั้งน้ำและไฟฟ้ายังมีพร้อม รวมทั้งสุขาก็ยังทำงานได้ดี รวมความว่ายังดีกว่าผู้ประสบภัยคนอื่นๆอีกหลายเท่า


จากคนที่เกลียดกัน คนที่ไม่พูดกันทะเลาะกัน บ้านชิดติดกัน เคยเป็นเพื่อนบ้านรักกันมาก่อน มีอะไรก็หยิบยื่นให้กัน พออีกบ้านเลี้ยงแมว อีกบ้านไม่ชอบแมว พอแมวกระโดดหลังคาปั๊ป เสียงดังหนวกหูก็ทะเลาะกัน แล้วก็ไม่พูดกันมาเป็นปี ๆ แล้วพอน้ำท่วมปุ๊ป ออกมาทำครัวปั๊ปเนี่ยก็มานั่งใกล้กัน มาขอใช้เขียงอันเดียวกัน “ขอพี่ใช้เขียงด้วยนะหั่นด้วยกัน” นั่งหั่นอยู่ด้วยกัน แล้วหลังจากนั้นเธอก็กระหนุงกระหนิง จับคู่ปาร์ตี้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา ...อืมน่ารัก อ่ะน่ารักดี


















