http://www.arsomsilp.ac.th/forum/ arsomsilp community th Sun, 01 Aug 2010 03:57:13 +0000 http://bbpress.org/?v=1.0.2 q http://www.arsomsilp.ac.th/forum/search.php http://www.arsomsilp.ac.th/forum/topic.php?id=23#post-85 จันทร์, 25 ม.ค. 2010 17:19:47 +0000 admin 85@http://www.arsomsilp.ac.th/forum/ <p>ปรัชญาของ Big Picture School</p> <p>ปรัชญาของการเข้าถึงความต้องการส่วนบุคคล วิสัยทัศน์ที่กว้างไกล<br /> และการออกแบบที่ไม่เหมือนใคร<br /> โรงเรียน บิ๊กพิคเจอร์สคูล ให้ความสำคัญกับข้อตกลง ที่จะให้การศึกษา “เด็กเป็นรายบุคคล<br /> โรงเรียนของเราได้ถูกก่อตั้งขึ้นโดยตระหนักว่า เด็กแต่ละคนมีความสนใจ ความต้องการและความสามารถที่แตกต่างกัน<br /> การศึกษาควรให้ความสำคัญกับประเด็นนี้<br /> เราเชื่อว่า กุญแจสู่ความสำเร็จนั้นอยู่ที่ การสนับสนุนความสนใจที่แตกต่างกันของพวกเขา<br /> และเกื้อหนุนกระบวนการเรียนรู้ที่เข้มข้น โรงเรียนบิ๊กจิคเจอร์สคูล<br /> ให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ในหลากหลายรูปแบบที่จะก่อให้เกิด<br /> ความรู้ความสามารถที่สามารถ นำไปใช้ได้ในชีวิตจริง</p> <p>โรงเรียน บิ๊กพิคเจอร์สคูลแต่ละแห่งมีนักเรียนจำนวนไม่มาก<br /> แต่เชื่อมโยงถึงกันหมด ทั้งในระดับท้องถิ่น และระดับชาติ โรงเรียนเล็กๆ เหล่านี้<br /> คาดว่าภายในเวลาสองถึงสี่ปีข้างหน้า จะแตกและเติบโต ในภูมิภาคนั้นๆ โรงเรียนบิ๊กพิคเจอร์สคูลทั้งหมด<br /> จะเชื่อมโยงถึงกันหมดทางอินเตอร์เน็ต</p> <p>ผู้ริเริ่มโรงเรียนบิ๊กพิคเจอร์สคูล ต่างเห็นพ้องที่จะใช้ปรัชญา การดูแลนักเรียนเป็นรายบุคคล<br /> พวกเขาก่อตั้งโรงเรียนโดยที่องค์ประกอบหลักๆ ดังต่อไปนี้</p> <p>๑. เรียนรู้จากโลกความเป็นจริง สิ่งสำคัญที่สุดสิ่งหนึ่งของโรงเรียนเราคือการที่นักเรียนของเรา<br /> ได้เรียนในโลกแห่งความเป็นจริง ส่วนประกอบหลักของการเรียนของเราคือ การเรียนผ่านการฝึกงาน<br /> นักเรียนจะต้องฝึกงานอย่างน้อยสัปดาห์ละสองวัน เป็นเวลา สิบถึงสิบสองชั่วโมง<br /> กับผู้เชี่ยวชาญที่จะให้ความช่วยเหลือและคำปรึกษาในงานนั้นๆ<br /> นักเรียนต้องทำโปรเจ็คให้ลุล่วงและสำรวจตัวเองอย่างลุ่มลึก (โปรเจคนี้การฝึกงานนี้ควรให้ประโยชน์ไม่ใช่เพียงแก่นักเรียน<br /> แต่รวมถึงผู้เชี่ยวชาญที่ให้ความช่วยเหลือด้วย) โปรเจ็คเหล่านี้คือรากฐานการเติบโตทางวิชาการ<br /> โปรเจ็คเหล่านี้ต้องเชื่อมโยงกับความต้องการและความสนใจของนักเรียน รวมถึงสามารถช่วยผู้รับนักเรียนไปช่วยงานได้จริง </p> <p>๒. การเรียนรู้แบบปัจเจก การเรียนรู้ในโรงเรียนบิ๊กพิคเจอร์สคูล ไม่ถูกกำหนดโดยชั่วโมงเรียน หรือปีการศึกษา<br /> นักเรียนได้รับการสนับสนุนให้วิ่งตามความสนใจและในขณะเดียวกัน<br /> พวกเขาก็ได้เติบโตทางวิชาการด้วย การเรียนรู้เป็นรายบุคคลนั้น กว้างไกลกว่าเพียงแค่ “วิชาการ”<br /> เรามองนักเรียนของเราอย่างเป็นองค์รวม นักเรียนทุกคนจะต้องสร้างแผนงานของตนเองในทุกๆ เทอม<br /> กับกลุ่มเรียนรู้ของพวกเขา (นักเรียนด้วยกัน ผู้ปกครอง ครูที่ปรึกษา และใครก็ตามที่จะช่วยเอื้อต่อการเรียนรู้ของพวกเขา)<br /> ในการประชุมแผนการเรียนรู้ ครูจะเป็นผู้เอื้อให้เกิดการเรียนรู้ จะไม่มีการสั่งบังคับและการลงโทษ<br /> ครูมีหน้าที่ ที่จะต้องรู้จักนักเรียนดีพอ ที่จะผลักนักเรียนให้ได้เผชิญกับความท้าทายที่พอเหมาะ<br /> กับพรมแดนศักยภาพของนักเรียนแต่ละคนเพื่อให้พวกเขาได้เติบโต<br /> นักเรียนมีหน้าที่ รับผิดชอบการตามหาแรงบันดาลใจของตน ในโลกความเป็นจริง และลงมือทำมัน</p> <p>๓.การประเมินผลที่ไม่เหมือนใคร การเรียนรู้ในโรงเรียนบิ๊กพิคเจอร์สคูลนั้น เราวัดผลกันที่คุณภาพของงาน<br /> เรามีศรัทธาอย่างสูงในนักเรียนทุกๆ คน หลักการประเมินผลของเราปรับให้เข้ากับนักเรียนทุกๆ คน<br /> และมาตรฐานโปรเจ็คที่นักเรียนเลือกในโลกความเป็นจริง (ตามที่ผู้รับเด็กไปฝึกงานประเมิน) </p> <p>นักเรียนที่เข้าร่วมเรียนรู้ในกระบวนการของเรา มิได้ถูกประเมินโดยการสอบหรือให้เกรด<br /> การประเมินผลในโรงเรียนของเรานั้น รวมถึงการแสดงผลงานของนักเรียนในที่สาธารณะทุกๆ เทอม หรือภาคเรียน<br /> ที่นำไปสู่เส้นทางการเติบโต การพัฒนาคุณภาพงาน รวมถึงการเรียนรู้เชิงวิชาการในเบื้องลึก<br /> มีการประชุมกับอาจารย์ที่ปรึกษาทุกสัปดาห์ การเขียนบันทึกรายสัปดาห์ และการรวบรวมผลงานเป็นรายปี<br /> สิ่งเหล่านี้จะถูกแปลงเป็นข้อมูลที่สถานศึกษาในระดับอุดมศึกษา สามารถเข้าใจได้ </p> <p>๔.การบริหารโรงเรียน โรงเรียนบิ๊กพิเจอร์สคูลมีวิธีใช้ เวลา คน เครื่องไม้เครื่องมือ สถานที่ และทรัพยากรอื่นๆ ที่ไม่เหมือนใคร<br /> หลักการบริหารของเราคือการสอนเด็กทีละคน การที่จะทำตามหลักการนี้<br /> โรงเรียนหนึ่งแห่งจะมีเด็กนักเรียนไม่เกิน ๑๓๐ คน<br /> นักเรียนไม่เกิน ๑๗ คน (เราแนะนำอย่างแข็งขันว่าควรจะเป็น ๑๕) ต่อครูที่ปรึกษาหนึ่งคน นักเรียนจะเรียนรู้แบบ ตัวต่อตัว<br /> และเรียนรู้ในกลุ่มเรียนรู้ที่ไม่ใหญ่ ในสิ่งแวดล้อมรอบตัวเขาตามความสนใจของเขา ทั้งในและนอกโรงเรียน </p> <p>โรงเรียนบิ๊กพิคเจอร์สคูล นั้นบริหารงานโดยเชื่อมโยงกับชุมชนอย่างลึกซึ้ง<br /> เนื่องจากเด็กนักเรียนของเราต้องเรียนรู้ผ่านการฝึกงาน หากเราไม่เชื่อมโยงกับชุมชนก็เป็นไปไม่ได้เลย<br /> ที่นักเรียนของเราจะได้เรียนรู้อย่างแท้จริง ในโลกแห่งความเป็นจริง</p> <p>๕.โครงสร้างการให้คำปรึกษา โครงสร้างการให้คำปรึกษานี้ถือว่าเป็น<br /> แกนกลางที่เชื่อมโยงการเรียนรู้ทั้งหมดของโรงเรียนบิ๊กพิคเจอร์สคูล<br /> มันคือหัวใจของโรงเรียน โดยถูกเรียกว่า “บ้าน” และ “ครอบครัวแห่งที่สอง” โดยนักเรียน<br /> ครูหนึ่งคนต่อเด็กสิบห้าคน<br /> เด็กนักเรียนจะได้รับการดูแลโดยครูของเขาเป็นเวลาอย่างน้อย สองปี (โดยมากแล้วสี่ปี) </p> <p>บทบาทของครูที่ปรึกษาคือการช่วยออกแบบแผนการเรียนรู้<br /> แผนการฝึกงาน และการเติบโตภายในของเด็กเป็นรายบุคคล การที่ครูจะทำงานนี้ได้<br /> พวกเขาจะต้องสร้างความสัมพันธ์กับทางครอบครัวของนักเรียน<br /> (นี่รวมถึงการไปเยี่ยมที่บ้าน และการพบปะกับนักเรียนแบบตัวต่อตัว)<br /> ถึงแม้ครูที่ปรึกษาจะไม่ได้เป็นผู้ “สอน” วิชาที่เด็กสนใจเรียนโดยตรง<br /> แต่เขาหรือเธอจะเป็นผู้ช่วยสร้างวินัย และเกื้อหนุนเพื่อให้นักเรียนได้รับการตอบสนองความต้องการของพวกเขา<br /> โปรเจ็คและกิจกรรมของพวกเขา ถึงที่สุดแล้วความสำเร็จของนักเรียน ย่อมอยู่ในความรับผิดชอบของครูที่ปรึกษา </p> <p>ครูที่ปรึกษามักจะจัด “เวลาแห่งการให้คำปรึกษา” (ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงจนถึงหนึ่งชั่วโมง) ในช่วงเช้าและบ่าย<br /> เพื่อตอบสนองความต้องการของนักเรียน เขาหรือเธอจะช่วยหนุนเสริม<br /> ให้นักเรียนค้นพบความคิดสร้างสรรค์ แรงบันดาลใจ ก่อให้เกิดโอกาสในการเรียนรู้เชิงวิชาการ<br /> สร้างเอกลักษณ์ให้กลุ่มเกิดกระบวนการเรียนรู้ </p> http://www.arsomsilp.ac.th/forum/topic.php?id=22#post-84 จันทร์, 25 ม.ค. 2010 17:09:40 +0000 admin 84@http://www.arsomsilp.ac.th/forum/ <p>เลียบทางเดินสู่โลกภายใน<br /> ดาริกา ธารบัวสวรรค์<br /> หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาแบบองค์รวม </p> <p> เวลาประมาณสามทุ่มของคืนวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ท่ามกลางความมืด อากาศหนาวเย็น และอยู่ตามลำพังในเต็นท์บนดอยของบ้านสบลาน ตำบลสะเมิงใต้ อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ ในโครงการ “ธรรมชาติวิจักขณ์ ”ของสถาบันอาศรมศิลป์ ฉันรู้สึกขนลุกไปตามลำแขนผอม ๆ ทั้งสองข้างของตนเอง เมื่อรู้สึกว่ามีกลุ่มเงาสีเทาอยู่รอบ ๆ เต็นท์ที่พัก มันไม่เห็นด้วยสายตา ไม่เห็นหรือได้ยินการเคลื่อนไหวที่ผิดสังเกตใด ๆ แต่รู้สึกว่ามีเงาสีเทาอยู่รอบๆ ความกลัวเข้าคลุมในใจ ความกลัวมันไม่ได้รุกเข้ามา แต่มันมีเชื้อของมันอยู่แล้ว เพราะเป็นคนกลัวผี กลัวความมืดอยู่เป็นทุนเดิม ความกลัวนี้ได้ตามฉันไปทุกหนทุกแห่งที่รู้สึกตัวอยู่ มันติดตามมาตั้งแต่ฉันยังเล็กจนโต มันจะจางหรือคลายลงเมื่อมีแสงสว่าง หรือมีคนอื่น ๆ อยู่ด้วยให้รู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว<br /> เมื่อฉันบอกใคร ๆ ว่าเป็นคนกลัวผี และกลัวความมืด คนที่ได้ยินก็จะหัวเราะและบอกว่าไม่เชื่อ คิดว่าฉันพูดเล่นให้รู้สึกสนุก ๆ พวกเขาบอกว่าฉันมีท่าทีเก่งกล้าสามารถ จะเป็นคนขี้กลัวได้อย่างไร บอกว่ากลัวผีนี่ ไม่เชื่อ เป็นเรื่องตลกร้ายสำหรับฉันที่พูดความจริงแล้วคนไม่เชื่อ มันอาจมีผลต่อการแสดงออกของฉันมาตั้งแต่เด็กจนจะแก่นี่เลย คือ กลายเป็นทอมบอย สวมเชิ้ต นุ่งกางเกง หั่นผมสั้น ไม่ขี้แย ไม่ร้องให้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากลัวอย่างไรฉันก็กล้าที่จะอยู่คนเดียวแม้นในที่มืด ๆ<br /> ฉันขยับตัวจากท่านั่งเดิม เพื่อเปลี่ยนอิริยาบถและให้เกิดเสียง การเคลื่อนไหวเปลี่ยนจากท่าเดิมไปสู่อิริยาบถใหม่จะช่วยให้ความรู้สึกดีขึ้น เป็นการเรียนรู้มาจากพระอาจารย์ไพบูลย์เมื่อฉันฝึกปฏิบัติ “ตกและตั้ง” และมันช่วยได้จริง เพราะกำลังของสติมันเข้มแข็งขึ้น ฉันสวดมนต์บทแผ่เมตตาให้แก่ตนเอง ฉันเลือกให้แก่ตนเองก่อนแผ่ให้คนอื่น ๆ เพราะตัวฉันเองนี่แหละในสถานการณ์มีความกลัวอย่างนี้ควรได้รับความเมตตามาก ๆ เดิมเมื่อยู่บ้านฉันต้องเปิดหนังสือสวดมนต์ประกอบ เพราะจำบทสวดที่มีคำแปลภาษาไทยไม่ได้ คราวนี้ไม่ต้อง สามารถสวดได้เอง ทั้งบทสวดเมตตาแก่ตนเอง และแผ่เมตตาแก่สรรพสัตว์ บทบูชาพระพุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ และบังสุกุลตาย ฉันเคยอ่านหนังสือของใครจำไม่ได้ อาจเป็นของอาจารย์เสถียรพงษ์ วรรณปก อาจารย์บอกว่าเมื่อคราวที่มีการเกณฑ์ผู้คนไปสร้างทางรถไฟสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้คนล้มตายเป็นอันมาก วิญญาณเหล่านี้เร่ร่อนและคอยหลอกหลอนผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา คนที่ถูกหลอกจะทำอย่างไรผีก็ไม่กลัว โชว์พระที่คล้องคออยู่ ผีก็บอกไม่กลัว สวดมนต์บทไหนผีก็บอกไม่กลัว ขนาดอ้างว่านี่เป็นแผ่นดินของพระเจ้าแผ่นดินจะมาหลอกผู้คนของพระองค์ไม่ได้ผีก็บอกไม่กลัว จนใคร ๆ ที่ผ่านไปมาต่างพากันขยาดหมด ไม่กล้าผ่าน จนมีคนหนึ่งต้องผ่านป่านี้และกลัวมาก เมื่อโดนหลอกไม่รู้จะสวดมนต์บทไหนก็เลยสวดบทบังสุกุลตาย ปรากฏว่าได้ผล คาดว่าพอได้ฟังแล้วผีอาจจะเริ่มรู้สึกตัวว่าตนเองตายแล้วเลยยอมจากไปดี ๆ ดังนั้นฉันจึงสวดบทนี้เข้าไปด้วยเป็นของแถมเผื่ออาจได้ผลบ้าง<br /> ไม่รู้ว่าเงาสีเทา ๆ นี้ได้ผลหรือไม่ แต่ที่ได้ คือใจของฉันเอง เลยเพิ่มสวดบทคาถายอดมงกุฎพระพุทธเจ้าและสวดต่อไปเรื่อย ๆ เนื่องจากเป็นบทที่เรียบง่าย คล้องจอง และสามารถสวดซ้ำไปซ้ำมาได้ ฉันเคยสวดมนต์บทนี้เมื่อได้รับการดมยาสลบในห้องผ่าตัด มันช่วยให้มีกำลังใจ สงบเย็น และผ่อนคลาย ในคราวนั้นฉันสามารถผ่านความกลัวเมื่อต้องดมยาสลบได้อย่างดี หลังจากฟื้นจากยาสลบรู้สึกว่าได้พักกายพักใจอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน<br /> คืนนั้นท่ามกลางความรู้สึกที่ยังกลัวอยู่ แต่มีกำลังใจสามารถอยู่ต่อไปตามลำพังได้ คิดว่าเมื่ออยู่บ้านฉันก็อยู่คนเดียว อยู่ในป่าคราวนี้ก็เหมือนอยู่ที่บ้าน นอกจากผีและความมืดแล้วก็ไม่ได้กลัวอย่างอื่น เคยชินกับการนอนในเต็นท์ในป่าเพราะเป็นสมาชิกชมรมดูนกนครสวรรค์ พวกเราล้วนมีประสบการณ์นอนกลางดินกินกลางทราย ต้องเดินขึ้นเขาลงห้วยที่ยากลำบากกว่านี้อีก ดูแล้วที่นี่ไม่มีสัตว์ร้ายใด ๆ ให้น่ากลัว ปัญหาอยู่ที่ความกลัวในใจต่างหาก ฉันเลยล้มตัวลงนอนและตั้งใจหลับ แต่เนื่องจากมีพฤติกรรมนอนดึกมาเกือบตลอดชีวิต อีกทั้งไม่ได้อ่านหนังสือก่อนนอน อยู่ดี ๆ มาตั้งใจหลับนี่เลยเกิดปฏิกิริยานอนไม่หลับแทน แต่ไม่รู้สึกเดือดร้อน ไม่หลับก็ไม่หลับ สวดมนต์ต่อไปเรื่อยๆ ขณะที่สวดมนต์อยู่ฉันเห็นตัวเองอีกคนหนึ่งที่กำลังมีกิจกรรมต่าง ๆ ในความฝัน มันไม่รู้จะอธิบายอย่างไร แต่ฉันเห็นตัวเองอีกคนหนึ่งจริง ๆ ว่ากำลังทำโน่นทำนี่อยู่ พูดกับใครอยู่ และคนที่มีปฏิสัมพันธ์อยู่นั้นเป็นคนที่ฉันเก็บพวกเขาไว้ในใจ และพูดกับเค้าในเรื่องที่ชีวิตจริงฉันพูดอย่างนี้ไม่ได้<br /> ตัวของฉันที่เห็นตนเองอีกคนหนึ่งในความฝันนั้น จำได้แม่นว่ารู้สึก “เบื่อมาก” เบื่ออะไรไม่รู้ชัด แต่ชัดที่ความรู้สึกเบื่อ ความรู้สึกนี้ติดตามมาจนเมื่อลุกขึ้นมาตอนเช้าของวันที่ 21 ธันวาคม ฉันรีบลุกออกมาจากเต็นท์ก่อนแสงเงินแสงทองปรากฏ เพื่อถ่ายปัสสาวะข้างๆเต็นท์ เพราะรู้อยู่ว่าถ้าสว่างแล้วคงจะหาที่ถ่ายปัสสาวะลำบาก อากาศยามเช้ามืดบนดอยนั้นสดชื่นมาก ฉันรับอรุณกับลมหายใจธรรมชาติด้วยการรำไทเก๊กและชี่กงท่าง่าย ๆ ท่าพื้นฐานที่สุด เพราะไม่สามารถรำท่าอื่นที่ยากกว่านี้ได้ ไม่ว่าจะไปเรียนกับครูผู้สอนที่สามารถเชี่ยวชาญอย่างไร ก็ไม่มีใครสอนให้ฉันรำมากกว่าท่านี้ได้ เป็นความจำกัดในใจที่ฉันเองก็รู้ว่าได้ขังตนเองไว้<br /> ข้อตกลงของโครงการ “ธรรมชาติวิจักขณ์ครั้งนี้ ” คือเมื่อคืนวันที่ 21 ที่ผ่านมาและวันนี้ทั้งวันไปจนถึงเช้าของวันที่ 22 ธันวาคม ก่อนที่เราจะสามารถเห็นเส้นลายมือตนเอง เราต้องเข้าเงียบ ปิดวาจา ไม่กินอาหารใดนอกจากน้ำ กิจกรรมของผู้เข้าร่วมโครงการระหว่างนี้คือ นิเวศภาวนาของแต่ละคนว่าจะอยู่กับธรรมชาติอย่างไร เผชิญมารภายในตนเองอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นความหิว ความกลัว ความเหงา ความอึดอัดเบื่อหน่าย ฯลฯ สำหรับฉันนั้นนอกจากความกลัวทั้งผีและความมืดแล้ว ไม่ค่อยมีอะไรมาเป็นมารนัก รู้สึกว่าร่างกายหิวอาหารสองครั้ง ตอนประมาณเกือบเที่ยง และเมื่อบ่ายแก่ๆ เมื่อดื่มน้ำและแปรงฟันในลำธารอย่างช้า ๆ ก็ช่วยคลายความหิว แต่ไม่เหงาเลย เพราะไม่ต้องพูดกับใครหรือไม่มีใครมาพูดด้วยนี่เป็นของโปรดปราน ในช่วงที่ยังมีแสงสว่างตลอดทั้งวันฉันจึงเลือกการเดินจงกรม และการยกมือ 14 จังหวะของหลวงพ่อเทียน ฉันไม่ชอบการนั่งนิ่ง ๆ ทำสมาธิ เพราะถ้าทำแล้วจะฟุ้งอย่างร้ายกาจ ยิ่งดูลมหายใจนี่จะหงุดหงิดมาก ขืนทำนี่จะเห็นโทสะกำเริบหนัก<br /> ระหว่างเดินจงกรมในเส้นทางที่กำหนด ฉันทำจิตตภาวนาตามที่ได้ฟังมาจากซีดีของพระอาจารย์ปราโมช ในการฝึกสติปัฏฐานสี่นั้น จิตตภาวนาดูท่าจะถูกกับจริตของตนมากที่สุด บางครั้งรู้สึกสนุกสนานราวกับดูโทรทัศน์อยู่ก็มิปาน ครั้งนี้สามารถเดินจงกรมและเคลื่อนไหวมือ 14 จังหวะ ได้อย่างเสรี ไร้เวลาและบุคคลเป็นเครื่องกำหนด เมื่อคราวไปฝึกปฏิบัติที่วัดป่าสุคะโต ซึ่งเป็นการฝึกครั้งแรกนั้น การถูกกำหนดให้เคลื่อนไหวมือด้วยการเคาะไม้ให้จังหวะ และกำหนดเวลาให้ทำของพระอาจารย์ผู้สอน ในคราวนั้นโทสะของฉันกำเริบมาก แทนการทำวิปัสสนาจากการเคลื่อนไหวมือ หรือขา เพื่อฝึกกายานุปัสสนา ฉันกลับเห็นจิตของตนแทน เพราะเกลียดการถูกบังคับมาก โลกใบเล็กในใจของฉันนั้นเสรีมาก ยิ่งบังคับยิ่งไม่ทำ ไม่เห็นคุณค่าของการฝืนทำและแทบไม่เกิดการเรียนรู้<br /> ยามค่ำมาเยือนเมื่อความมืดโรยตัวเข้ามาอย่างช้า ๆ เมื่อเฝ้าดูเราจะเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้อย่างชัดเจน แสงสว่างที่ค่อย ๆ จางไป พร้อมกับความมืดค่อย ๆ เข้มขึ้นแทนที่ และอากาศจะเย็นลงเรื่อย ๆ การรับรู้ของเราเมื่ออยู่ในธรรมชาติรอบตัวเยี่ยงนี้จะชัดมาก มันชัดมากๆ เราจะได้ยินเสียงใบไม้ที่ปลิดจากขั้ว พลิกไปมาในอากาศก่อนหล่นกระทบหลังคาเต็นท์และรูดลงมาตามข้างเต็นท์ เสียงของสัตว์เล็ก ๆ ที่เคลื่อนไหวบนพื้นดิน เสียงของนกละเมอ เสียงของหัวใจเราที่เต้นรั้บ- ดับ / รั้บ-ดับ และเสียงของความกลัวในใจ เมื่อความมืดมาเยือนคราวใดฉันก็ตกเข้าไปในโลกของความกลัว ใช่แล้วค่ะ ปัญหาเดิมคือกลัวผี ใจของฉันเหมือนเฝ้ารอเลยว่า คืนนี้กลุ่มเงาสีเทาจะมาอีกไหม และคิดว่าจะจุดเทียนตลอดคืนเลย หรือจะนอนในความมืดเหมือนคืนก่อนดี ตกลงว่าฉันจะจุดเทียนและถ้าหลับไปแล้วเมื่อใดก็นอนต่อไปเลย ระวังไม่ให้เทียนไหม้เต็นท์เป็นใช้ได้<br /> ค่ะ เป็นไปตามที่ท่านพระอาจารย์ปราโมชกล่าวไว้ คือ ผีนั้นเมื่อเรามีสติเราจะไม่เห็นหรอก และถึงเราเห็นเขาอยู่เราก็ไม่รู้ว่าเห็น ท่านจึงบอกว่าเมื่อรู้อย่างนี้ก็ไม่ควรกลัวผี ฉันก็คิดว่าจริงอย่างที่ท่านว่า แต่อย่างไรก็ดี ฉันก็ยังกลัวอยู่นั่นเอง ขณะที่กลัวแต่ก็รู้สึกสบาย ๆ จะมาหรือไม่มาไม่ใช่กงการอะไรของฉัน ถ้าจะมาจริงไปห้ามไม่ให้มาก็คงไม่ได้ รู้สึกอย่างนี้ฉันเองไม่สับสนว่าตกลงกลัวหรือไม่กลัว เพราะไปพ้นจากเรื่องนี้แล้ว<br /> เช้าวันที่ 22 ธันวาคม ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึน ๆ โหวง ๆ ไม่สดชื่นแจ่มใสเหมือนเช้าเมื่อวานที่ผ่านมา รีบลุกจากเต็นท์ก่อนฟ้าสางเช่นเดิม ล้างหน้าล้างตา เพื่อให้ความเย็นปลุกเร้าความตื่นตัว ฉันเดินไม่ค่อยมั่นคงนัก สักพักถึงคิดออกว่าเพราะน้ำตาลในเลือดคงต่ำไป เพราะไม่ได้สารอาหารนอกจากน้ำมาสองคืนกับอีกหนึ่งวันเต็มแล้ว แวบนั้นฉันนึกถึงฐานกายของตนเอง ฉันมักละเลยกับการดูแลฐานกาย อยู่บ้านส่วนใหญ่ไม่หิวไม่กิน บางครั้งถึงหิวก็ไม่กิน กินบ้างอดบ้าง จนร่างกายผ่ายผอม กระดูกโปนแทบกดผนังหน้าท้องอีกด้านไปชนอีกด้านได้ ไม่ค่อยทุกข์กับการไม่ได้กิน เพราะไม่กินเนื่องจากไม่อยากกิน ไม่ใช่ไม่มีจะกิน ถึงคราวนี้ไม่กินก็ไม่ทุกข์เพราะเห็นอยู่ว่ามีการเตรียมเสบียงอาหารมาเป็นตะกร้า ประเดี๋ยวพวกเขาที่เป็นพ่อครัวก็จะทำให้กิน บางครั้งการกินกลับทำให้ทุกข์เสียอีก เช่น เมื่อตอนขึ้นดอยมาและถูกจัดให้พักในบ้านพะตี ผู้อารีท่านหนึ่ง เมื่อครอบครัวพะตีจัดสำรับอาหารและต้องนั่งร่วมวงกินอาหารกับพวกเขา ฉันต้องอดทนฝืนกินอาหารตรงหน้า ฉันไม่กินเนื้อและอาหารแปลกๆ เคยชินกับข้าวกล้องหอมมะลิ กลิ่นสาบ ๆ ของข้าวไร่ และกินกับข้าวเขละ ๆ อย่างเดียวไม่มีอย่างอื่นอีกนี่ต้องฝึกฝืน ปกตินี่ถ้าไม่กินคือไม่กิน แต่ถ้ากินฉันจะกินกับข้าวมากกว่าหนึ่งอย่าง และเดิมนี่ถ้ารู้สึกอย่างนี้ฉันคงจะอาเจียน แต่ในบรรยากาศอบอุ่นเช่นนี้ฉันทำได้คือกิน เป็นครั้งที่ฉันเห็นใจของตนที่ทำเพื่อความรู้สึกละเอียดอ่อนของผู้อื่น ปกติฉันเป็นตัวของตัวเอง ไม่อยากทำก็ไม่ทำ และเป็นครั้งที่เกิดความรู้สึกเอื้ออาทรให้กับร่างกาย ฉันจะมีความปกติได้อย่างไร ถ้าฐานกายอยู่ไม่ได้<br /> เมื่อมีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้การเดินทางเข้าสู่โลกภายในกับสมาชิกคนอื่นๆ และอาจารย์ที่ดูแลเรา คิดว่าน่าจะทุกคนที่มารวมกันอยู่ในเหตุการณ์นี้ ล้วนมีความประทับใจต่อการมาฝึกกิจกรรมนิเวศภาวนานี้มาก สำหรับฉันมันไม่ถึงกับเปลี่ยนผ่านเป็นคนใหม่ แต่เพียงแค่ได้เลียบเคียงเข้าใกล้ทางเดินสู่โลกภายในตน ทำให้บางสิ่งบางอย่างตื่นขึ้นและเข้าใจมากขึ้น ฉันรักร่างกายนี้มากขึ้น ละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกผู้อื่นมากขึ้นและฝึกฝืนเพื่อผู้อื่น อยู่กับความกลัวในใจได้อย่างรู้ตัวและระลึกได้ และไม่จำเป็นที่จะต้องสืบหาต้นตอที่มาของความกลัว แค่รู้ และสามารถเป็นเพียงผู้เห็นและผู้รู้ ไม่จมลงสู่การเป็นผู้เป็นอยู่เนิ่นนานเหมือนในอดีตนี่ก็เกินความคาดหมายแล้ว<br /> ขอบคุณธรรมชาติหรือธรรมะที่ยิ่งใหญ่ ขอบคุณครูบาอาจารย์ทั้งสองท่านคืออาจารย์ลักษณ์และอาจารย์ผ่องที่ดูแลพวกเราอย่างอบอุ่นและเสียสละ ขอบคุณอาจารย์อ๋อยต้นแบบของการเป็นครูที่แท้จริงว่าคืออะไร ขอบคุณ ชาวปกากญอทุกคนที่มีธรรมะอยู่ในสายเลือดและดีเอ็นเอ ขอบคุณเพื่อนสมาชิกที่เข้าร่วมโครงการทุกคน ขอบคุณพี่จือและอาจารย์หมอสมพงษ์ที่เป็นกัลยาณมิตร ขอบคุณพระอาจารย์ไพบูลย์และพระอาจารย์ปราโมช และที่จะไม่กล่าวถึงไม่ได้เลยคือ พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล ต้นแบบการมีชีวิตที่สงบเย็นและเป็นประโยชน์ ทำให้ก้าวเดินของฉันแต่ละก้าวที่ก้าวไปตามความสูงชันของดอยสบลานไม่เป็นภาระของใจ และท้ายที่สุดคือขอบคุณการมีลมหายใจที่อ่อนโยนและช้าลงของตนเอง ขอบคุณมากค่ะ ........... ดาริกา ธาร. </p> http://www.arsomsilp.ac.th/forum/topic.php?id=21#post-83 จันทร์, 25 ม.ค. 2010 10:26:30 +0000 admin 83@http://www.arsomsilp.ac.th/forum/ <p>1<br /> พุทธฉือจี้ ไต้หวัน</p> <p>สืบเนื่องจาก การไปดูงานพุทธฉือจี้ที่ไต้หวัน ของโครงการจัดตั้งวิทยาเขตนครสวรรค์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ 14-17 ม.ค. 2553 โดยเน้นที่โรงพยาบาลทั้งการออกแบบ การจัดการ ระบบจิตอาสาแนวฉือจี้ และการจัดการขยะรีไซเคิลทั้งในโรงพยาบาลและภายนอก คณะที่ไปประกอบด้วย รองอธิการบดีฝ่ายวิทยาเขตฯ อาจารย์มหาวิทยาลัย 2 ท่าน แพทย์ 2 ท่าน พยาบาลวิชาชีพ 6 ท่าน และนักการศึกษา 1 ท่าน รวม 12 ท่าน การดูงานครั้งนี้ ผมมีความรู้สึกความคิดหลายประการ อยากแบ่งปันให้เพื่อนๆได้รับรู้<br /> ในการดูงานที่ไต้หวัน จะมีสมาชิกฉือจี้มาต้อนรับดูแลตลอดเวลา หนึ่งในผู้มาดูแลที่พวกเราประทับใจมากท่านหนึ่ง เป็นสมาชิกอาวุโสอายุ 73 ปี ท่านเป็นสมาชิกฉีอจี้กว่า 20 ปีแล้ว ท่านเรียกตัวเองว่า สุ่ยมามา สุ่ยมามา บอกว่าคนฉือจี้ หน้ายิ้ม ปากหวาน ดวงตาสดใส ตัวอ่อนโน้มลงง่าย สองมือว่องไว เคลื่อนไหวนิ่มนวล ทำให้เห็นว่าชาวฉือจี้ฝึกกายภายนอกสู่ใจภายใน เมื่อฝึกนานเข้า ใจภายในจะแสดงออกสู่กายภายนอกเป็นธรรมชาติ ท่านเล่าเรื่องประวัติความเป็นมาของท่านธรรมาจารย์เจิ้งเหยียน ผู้ก่อตั้งมูลนิธิพุทธฉือจี้ และชาวฉือจี้ตั้งแต่สมัยแรกๆ ทำให้มองเห็นปัจจัยความเป็นไปจนก่อให้เกิดวันนี้ชัดขึ้น ช่วยให้มีกำลังใจทำความดี เห็นระบบแม่ไก่ของฉือจี้ที่ใส่ใจฟูมฟัก สมาชิกรุ่นหลังด้วยความรักและไมตรีอันอบอุ่น สร้างวัฒนธรรมการอยู่ร่วมกัน ที่ดึงดูดคนให้เข้ามา จากน้ำหยดน้อยมารวมกันเป็นธารน้ำใหญ่ที่ทรงพลัง สามารถรังสรรค์สิ่งมหัศจรรย์ได้ สร้างปีติสุขแก่ผู้คน เป็นเสน่ห์ที่ชวนให้หวนหาอยากเข้าร่วมงาน<br /> การใช้ภาษามือเป็นการฝึกฝนให้กาย วาจา ใจ เป็นหนึ่งเดียวกัน กล่าวคือ คำพูดคือความคิดส่งพร้อมกับการเคลื่อนมือ 3 ส่วนหลอมเป็นหนึ่งในขณะเดียวกัน ถ้าขณะนั้นอารมณ์ความรู้สึกตรงกับสารที่ส่งไป พลังของการสื่อความจะชัดแรง ทรงพลัง<br /> การใช้ภาชนะใส่อาหาร ตะเกียบ ช้อน ถ้วยน้ำส่วนตัว แม้ไม่เห็นเหตุผลชัดนักว่า เป็นเหตุผลเรื่องสุขภาพ การรักษาสิ่งแวดล้อม หรือการฝึกตนเอง แต่ก็ชวนให้นึกถึง การกินข้าวในกะละมังของชาวสันติอโศก และการพกช้อนส้อมติดตัวของพระสงฆ์ไทยสมัยก่อน สำหรับผมการทำเช่นนี้เป็นเครื่องเตือนตัวเอง ให้นึกถึงสิ่งแวดล้อม คุณค่าอาหาร และสำรวมการกิน<br /> การเยี่ยมชมศาลาจิ้งซือ จากสระบัวที่สงบเย็น นำสู่เรื่องราวดีๆของชาวฉือจี้ ห้องโถงที่ประชุมที่สง่างาม สงบ การออกแบบที่นั่งที่สะท้อนปัญญาอันละเอียดอ่อน สมคำ “จิ้งซือ” ที่แปลหยาบๆว่า ปัญญาที่เกิดจากความสงบ ได้รับรู้ความตั้งใจดูแลของชาวฉือจี้ แม้เพิ่งพบกันก็สังเกตได้สัมผัสได้ถึงความใส่ใจอันอบอุ่น<br /> ที่โรงพยาบาลฮวาเหลียนฉือจี้ เห็นความละเอียดอ่อนในการจัดการสุขอนามัย เช่นก๊อกน้ำที่เปิดปิดน้ำโดยใช้ที่เหยียบ การออกแบบถังใส่ขยะ ใช้เทคโนโลยีไม่ซับซ้อน ประโยชน์ชัดเจน การจัดการแยกขยะตั้งแต่ต้นโดยคำนึงถึงผู้ใช้เป็นสำคัญ การจัดการที่มีระเบียบที่ชัดเจนมีเหตุผลทำให้เห็นคุณค่าของการมีวินัย</p> <p>2</p> <p> ที่มหาวิทยาลัยฉือจี้ การรับรู้เรื่องราวของบรมครูผู้ไร้เสียง แม้รู้เรื่องราวการปฏิบัติต่ออาจารย์ใหญ่มาแล้ว แต่สิ่งที่สัมผัสได้ขณะที่เยี่ยมชมคือ จิตใหญ่ที่ยินดีเสียสละสิ่งที่รักและหวงแหนให้กับคนที่รู้คุณค่า เพื่อสร้างประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ต่อผู้อื่น ความกตัญญูรู้คุณในใจของแพทย์ ที่ก่อเกิดจากการมีปฏิสัมพันธ์กับญาติอาจารย์ใหญ่ ได้เห็นความรักความอาลัยผู้ที่จากไป แต่ก็ยังยินดีสละร่างกายให้เป็นเครื่องศึกษาให้ตนได้มีความรู้ เมื่อเปรียบเทียบกับการเรียนแพทย์ในไทยเราเรายังต้องพัฒนาอีกมาก<br /> ที่ห้องพิธีชงชา สัมผัสเสียงกู่เจิ้งชวนให้วางเรื่องราวที่เพิ่งผ่านมาลง ได้เห็นอากัปกิริยาน้ำเสียง การพูดจาของท่านอาจารย์ที่เป็นภรรยาของท่านอธิการบดี ที่ท่านบรรยายเรื่องราวการชงชาแสดงผลการฝึกฝนจากภายในใจ สะท้อนออกมาเป็นกิริยาท่าทางภายนอก เป็นความสงบ สง่างาม อ่อนโยน นิ่มนวล ทำให้เกิดความชื่นชมประทับใจ การสาธิตพิธีการชงชาที่มีขั้นตอนที่พิถีพิถัน ละเอียดอ่อน น่าจะมีหลักวิชาแฝงอยู่มาก หากดูเพียงหยาบๆ น่าจะเป็นการฝึกจิตไม่ให้เป็นอิสระเผอเรอ ดูไปน่าจะเหมือนการฝึกมวยไทจี๋ฉวนที่มี 3 ขั้น คือ สิง(sing) ฝึกท่าทางให้ถูกต้อง อี้(yi) กำกับความคิดให้ถูกทาง พัฒนาจนเป็น เสิน((shen) เกิดปัญญาหยั่งรู้ผุดขึ้นมาเป็นธรรมชาติ เป็นการฝึกจิตที่เปรียบเหมือนฝึกลิงที่ไม่อยู่สุขให้เปลี่ยนเป็นม้าที่ใช้งานได้ มีพละกำลังมาก (เลี่ยนซินเปี้ยนอี้) ท่านอาจารย์ที่สาธิตชงชา ก็มีไมตรีที่อบอุ่นมาก ท่านยังกรุณามอบขนมที่แสนอร่อยให้พวกเราทุกคน<br /> การเยี่ยมสมณรามจิ้งซือ อารามนักบวชที่ท่านธรรมาจารย์และพระภิกษุณีพำนักอยู่มา 40 ปีมีการก่อสร้างเพิ่มเติม 15 ครั้ง ท่านพาดูเเณรน้อยหินสลักนอนหนุนบักฮื้อ(ที่ใช้เคาะประกอบการสวดมนต์จีน ทำจากไม้เป็นรูปปลา)หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข ท่านเตือนใจไม่ให้ประมาทในการปฏิบัติตน อย่าหยุดเพียงแค่สงบอย่างหลับไหล<br /> เห็นผู้คนทั้งเด็กและคนชรา ช่วยกันบรรจุอาหารสำเร็จรูป เพื่อส่งไปช่วยเหลือผู้คนที่ประสบภัยในไฮติ ด้วยความกรุณาที่อุ่นระอุไอแห่งความรัก ประกอบการพิจารณาตรึกตรองด้วยปัญญา นำสู่การลงมือที่ละเอียดประณีตว่องไวทันการ จนถึงการมอบสิ่งที่ดีที่สุดแก่ผู้อื่นอย่างอ่อนน้อมสำนึกบุญคุณ<br /> เห็นภาพท่านธรรมาจารย์ กับคนพิการ 3 คนกับสามล้อคันหนึ่ง คนหนึ่งตาดีขาเสียควบคุม<br /> รถ คนขาดีแต่ตาบอดคอยถีบรถ คนที่สามทั้งตาไม่ดีขาก็เสียแต่มือใช้การได้ สามคนรวมกันสามารถทำความดีได้ ทำให้เห็นว่าการเกื้อกูลกันของผู้คน ที่ยอมรับในข้อด้อยที่พร่องของตนและยินดีรับการเสริมชดเชยจุดด้อยของตนจากผู้อื่นก็สามารถทำความดี โดยไม่มัวมาท้อกับความพิการ<br /> การเห็นการใช้ประโยชน์จากสิ่งต่างๆรอบตัวอย่างถึงที่สุด ทำให้นึกถึงการใช้จีวรที่พระ<br /> สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสแก่พระอานนท์ และเรื่องการเป็นเศรษฐีที่เริ่มต้นจากการใช้ประโยชน์จากซากหนูตายในเรื่องชาดก เตือนให้สังวรระวังการใช้สิ่งของ </p> <p>3</p> <p>การได้รับอาหารที่ปรุงโดยภิกษุณี ปรุงพิเศษเพื่อถูกปากคนไทย สะเทือนความรู้สึกในใจว่า เราทำความดีอะไรที่สมควรจะได้รับอาหารนี้หรือยัง เราได้ใช้สังขารร่างกายนี้ยังประโยชน์แก่โลกบ้างหรือเปล่า ได้เห็นการทำเทียนไข โรงงานแปรรูปอาหารเล็กๆ โรงงานทำเซรามิคที่ระลึกเล็กๆเพื่อขายในร้านเครือข่าย สร้างรายได้มาใช้จ่ายในงานของมูลนิธิ ไม่ขายให้ร้านค้าภายนอกบางส่วนทำไว้แจกเพื่อช่วยเหลือคน เป็นการพึ่งตัวเองโดยไม่เบียดเบียนรุกรานใคร มีแต่ให้ ไม่นำออกขายแข่งผู้อื่น<br /> บรรยากาศที่โรงพยาบาลซินเตี้ยนฉือจี้ รู้สึกสบาย สงบ มีการจรรโลงใจให้มีความสุขด้วยเสียงดนตรี และงานศิลปะจากอาสาสมัคร ทุกวันเสาร์ผู้ป่วยและญาติจะได้รับเชิญร่วมงานเลี้ยงน้ำชากับหมอ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ มีโอกาสพูดคุยสนทนากัน มีการแสดงของแพทย์และพยาบาลเพื่อให้เห็นว่าหมอพยาบาลก็เป็นคนธรรมดาทั่วไป ที่จิ้งซือบุ๊คชอพ จับได้คำสอนท่านธรรมาจารย์ที่ “โดน” ใจ ให้มุ่งมั่นเดินหน้าอย่ามัวลังเล ตอกย้ำคำเตือนจากเณรน้อย<br /> สถานีรีไซเคิล ดูสะอาดเป็นระเบียบ น่าชมประสิทธิภาพในการจัดการ ที่สถานีโทรทัศน์ ต้าอ้าย ได้ฟังเรื่องเล่าจากประธานฉือจี้ประเทศแคนาดา เรื่องการสร้างการยอมรับด้วยการสร้างความดีแบบฉือจี้ เช่นที่แคนาดา เมื่อชาวจีนและชาวตะวันออกที่ได้สิทธิเป็นพลเมืองเข้าไปอยู่จะไม่ได้รับการต้อนรับ ท่านจึงชวนให้ปฏิบัติตัวแบบชาวฉือจี้ด้วยการสละเงินสละเวลาออกช่วยคนที่ขาดแคลนพึ่งตัวเองไม่ได้ หลังจากการออกปฏิบัติการต่อเนื่องระยะหนึ่ง สถานการณ์ทุกอย่างก็ดีขึ้น ผู้คนที่ฉือจี้ให้ความช่วยเหลือบอกว่า ฉือจี้ไม่เหมือนองค์กรการกุศลอื่นๆที่มาช่วยเขา ตรงที่มาช่วยเขาแล้วยังขอบคุณเขาอีกด้วย ทำให้เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่า ศักดิ์ศรีความเป็นคนกลับคืนมาทำให้อยากทำดี ผลงานของชาวฉือจี้ที่แคนาดาทำให้นายกเทศมนตรีเมืองแวนคูเวอร์ มาออกปากบอกท่านธรรมาจารย์เมื่อครั้งมาเยี่ยมฉือจี้ ไต้หวันว่า “โชคดีที่เมืองแวนคูเวอร์มีชาวฉือจี้” กรณีการช่วยเหลือชาวจีนที่มณฑลอันฮุย คำพูดของผู้ว่าการมณฑลก็สะเทือนความรู้สึกผมมาก ที่ว่า “ถ้าแผ่นดินใหญ่ต้องรบกับไต้หวัน จะไม่มีทหารจากมณฑลอันฮุยไปออกรบ แม้แต่คนเดียว” ทำให้รู้สึกว่า การกระทำด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่ผ่านการฝึกฝนหล่อหลอมตนเองจนชัดเจน สามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆได้ จนเกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้น ผมมั่นใจว่าสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้เกิดขึ้นได้ในทุกแห่งของโลก ตราบเท่าที่มีพลังแห่งศรัทธาในความรักที่ไม่มีเงื่อนไข และความมุ่งมั่นที่จะลงมือกระทำ ที่สำคัญเรามีเพื่อน มีเส้นทางที่เคยเดิน เป็นเครื่องมือช่วยให้เดินหน้าได้เร็วขึ้น สิ่งที่ต้องทำคือ “เริ่มทันที” </p> http://www.arsomsilp.ac.th/forum/topic.php?id=16#post-75 อาทิตย์, 17 ม.ค. 2010 02:06:41 +0000 admin 75@http://www.arsomsilp.ac.th/forum/ <p>สนใจอยากทราบรายละเอียดเกี่ยวกับการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต<br /> <a href="mailto:apisada_t@hotmail.com">apisada_t@hotmail.com</a> </p> http://www.arsomsilp.ac.th/forum/topic.php?id=8#post-49 อังคาร, 29 ธ.ค. 2009 17:02:31 +0000 admin 49@http://www.arsomsilp.ac.th/forum/ <p>ยินดีต้อนรับสู่เวปบอร์ดสถาบันอาศรมศิลป์ เราทำการปรับปรุงเวปบอร์ดนี้ใหม่เพื่อการติดต่อที่คล่องตัวในการสื่อสารร่วมกัน และพร้อมแลกเปลี่ยนข้อคิดเห็นดีๆจากทุกท่านเสมอ</p> <p>เวปมาสเตอร์ </p>